21 Eylül 2017 Perşembe

Yağmurda bir saniye...

Şehirde yağmurlu bir akşam vardı. Yağmurla, geceden önce daha çok karanlığa boğuluyordu akşam. Sanki hiç karanlık değilmiş gibi. Sessiz değil, usulca hiç değil. Şimşeklerle varlığını belli ediyor, gök gürültüleriyle bağıra çağıra karışıyordu hayata.

Birkaç dakikalığına bu yağmurun içindeydim. İri damlalarıyla öyle bir sokuldu ki tenime önce ürperdim. Bir saniye aydınlandı önüm şimşeklerle. Geleceğimden bir kesit olmasını istedim. Bak aydınlık önünde dercesine ama sonra yine karanlığa boğuldum. İri damlalar daha da sokuldu tenime, üşüdüm bu sefer.

Gök gürültüsü doldurdu kulaklarımı sonra, irkildim. Yağmurun sesini bastırdı. Oysa ben düşünürdüm hep yağmur damlalarında umut olduğunu. Bu umudun özgürlükle harmanlandığını… Çok iriydi ama bu damlalar vuruşu canımı yaktı. Ben de koştum.

Koştukça ıslandım. İlerlemeye çalıştım. Çok az önümdeydi ulaşmak istediğim yer. Bir, belki iki adım. Hedefim oradaydı. Durdum. Bir saniyeliğine durdum ve yukarı baktım. Yüzümü yalayan yağmurun rüzgarını, yüzümü yıkayan yağmurun kendisini… Hissettim. Doyasıya. Hiçbir şey yoktu o an. Huzuru buldum.

Çok şey oldu o bir saniyede. Güneş’i unuttum. Güneş’ten korktum. Sadece yaşadım o an. Güneş’siz yaşadım. Aydınlık olmadan geceye kandım. Yağmura kapıldım. Yağmurun eşsizliğini tattım. Ürperdim, üşüdüm ama yaşadım.

Anlatacaklarım bitmiş gibiydi. Susmaya karar verdim. Oysa bitmezdi benim hikayelerim ama bittiğini hissettim. Huzuru bulsam da tükenen ruhuma acıdım. Oysa tükenmezdim ben. Tükenmezlerdendim. Kalakaldım.

Şarkıları duymaz oldum, iri yağmur damlaları beni döverken. Silindi kulaklarımın pası. Doğaya kapıldım. Gerçeklik içine aldı beni. Sokuldum. İşte bu usulcaydı. Usulca beni aldı. Tek bir saniye… Yalnız bir saniye… Ben gerçek hissettim.

Zamana saplanan ruhum uzaklaştı benden. Gezdi, dolaştı, yaşadı. Hayallerine kavuştu. Aynı anda tenime karışan onlarca yağmur damlası sebep oldu buna. Açığa çıkardı isteklerimi, beni bana yeniden hissettirdi. Tek bir saniye… Yalnız bir saniye… Ben bir kuş oldum.

Mavi kanatlı bir kuş oldum hem de. Süzüldüm gökyüzünde. Her bir anın tadını çıkardım. Yıldızlara değdi kanatlarım. Ay ile buluştum. Umudum özgürlüğüm oldu. Kendime kavuştum. Tek bir saniye… Yalnız bir saniye…

O sonsuzluğa açılan bir saniye bittiğinde, yaralandım. Doğru gerçekliğimden, sahte gerçekliğime düştüm. O sırada yaralandı kanadım. Yine yandı canım ama umursamadım. Umursasam daha çok yanacaktı canım. Daha çok kanayacaktım.

İndirdim bakışlarımı önüme. Koştum hedefime. Yağmurdan saklandım. Saklanmak çare değildi. Bir kuytum olmalıydı aslında. Sadece sığınağım yetmiyordu. Yazmak yetmiyordu. Göğsüne sokulacağım bir kuytu. Orada soluklanacağım, nefes alacağım bir kuytu. Yoktu. Hiç yoktu.

İçime işledi iri damlalar. Dayanamadım. Duymak istemedim yağmurun şarkısını… Hissetmek istemedim yağmurun serin rüzgarını… Girmesin gözüme istedim geceyi gündüz yapan şimşekler…

Kaçtım içeri. Doğru gerçekliğim arkamdan iç geçirdi. Ben ise kanat açtığım gökyüzünü düşündüm sadece. Gökyüzündeymişçesine süzüldüğüm yer aslında dev bir kafesmiş. O an fark ettim.

11 Eylül 2017 Pazartesi

Umalım ve Bekleyelim...

Ne mutluyum ne de mutsuz. Çok alakasız absürt bir ruh hali içinde sürükleniyorum arafta. Sürüklendiğim belli bir yön yok. Nereye sürüklendiğimi bilmiyorum. Sadece sıkıştığımın, yönümü kaybettiğimin bilincindeyim. Öncesi yok. Sonrası hiç yok.

Amaçsızım. Aslında amaçsız değil de amaçlarımı kaybetmiş gibiyim desem daha doğru olur. Nerede onlar? Ben hep aynı güne açtığım gözlerimi gece yine aynı güne açacağımı bilerek kapatıyorum. Farklı bir güne uyanamıyorum mesela. Aynı gün içinde, aynı döngü içinde kısılıp kaldım. Bedenim vazgeçmiş bu halini kanıksamışken, ruhum hala bir çıkar yol bulmanın peşinde ama yok o yol. İmkanlar tükendi. Sorumluluklar omuzlarda. Mesuliyetler ise taşıyabileceğimden fazla. Ben ne zaman bu hale geldim? Ne ara kendimden bu kadar vazgeçtim?

Ne kadar kalabalık… Çok kalabalık. Bedenim bu kalabalığa ayak uydurmanın peşinde, ruhum ise yalnızlığa çekiliyor. Yüzümde zoraki bir tebessümle onlardan biriymiş gibi görünürken, gözlerimde sönmeye yüz tutmuş ışık aslında yalnızlığımı, vazgeçişimi haykırıyor. Tabi görene ama gözler de kör, kulakların sağır olduğu kadar.

Kalabalığın içinde yalnızlığı yaşamak aslında tam olarak bu. Oradasın, çevrende alınıp veriliyor nefesler. Kulaklarına doluyor sesleri, gözlerine dökülüyor renkleri ama sen hissetmiyorsun. Oraya ait değilsin. Sen, orada sen değilsin çünkü. Benlik kaybı, bilinç kaybından daha yaralayıcı.

Ama bir şekilde de iyi hissetmen gerekiyor değil mi? Bu bahtsızlığın içinde bir mutluluk kırıntısını yakalaman gerekiyor. O zoraki gözlerime ulaşmayan tebessümüm hala yüzümde bu yüzden… Bakıyorum etrafa. Bu bile fark edilmiyor. Çünkü kahkahalar var her yerde. Kim umursar ki tebessümü?

Kendime dönüyorum ben de. Geri çekiliyorum, yavaşça. Adımlarım beni kendime ulaştırmasa da sığınağıma götürüyor. Bilen bilir, yazmaya. Oradayım şimdi. Heves kırıcılardan uzakta…

Bir de onlar var tabi. Hayatımın vazgeçilmezleri. Kendi doğrularıyla, kendi doğru bildikleri yanlışlarıyla başkalarının hayatlarına darbe indirenler. Bu yüzden vazgeçiş, pes ediş hep orada ama sığınağım daha yakın. Hemen ufuktan bana yeni bir hikaye sunuyor. Koşuyorum, koşuyorum. Yetişemeyeceğimi bilsem de kendimi koşmak zorunda hissediyorum. Çünkü gerçeklik orada.

Şimdi baktım hava durumuna. Güneşli görünüyor. Belki bu ufuktan bana da bir hikaye çıkar. Umut kapısı. Umalım ve bekleyelim. Beklemekten zarar gelmez değil mi?


27 Ağustos 2017 Pazar

Sana sakın bir şey olmasın...

Kötü bir haber duyunca böyle direk "Sana sakın bir şey olmasın," yazmak istediğim biri var. İçimi direk bir endişe kaplıyor. Hiç görmediğimden belki de bu endişem. Bilemiyorum, bilmek de istemiyorum aslında. Cevabını vererek daha çok üzüleceğimi biliyorum çünkü. Bazı sorular cevapsız kalmalı. Bu da öyle bir soru işte.

Endişem bana kalıyor her zamanki gibi ama endişemin gerçekleşme ihtimali o kadar korkunç ki böyle içimde çok farklı bir sızı oluşuyor. Kalbimin atışına uğruyor bu endişe. Yavaşlatıyor ve beni boğuyor.

Sonra geçecek o endişe biliyorum. Kalp atışım normale dönerek, beni boğmayan düzgün nefesler alabileceğim ama yine de canım sıkkın kalacak. Çünkü ihtimaller çok ağır ve ben keşke demek istemiyorum. Keşkelerden kurtulmak istiyorum. Bir kere görmek, duymak ve dokunmak istiyorum. Çok şey istiyorum.

Kesilen nefeslerle geçiyor ömür. Yarım kalan gülüşlerle… Deli gibi söylemek isteyip de söyleyemediklerimizle o fırtınadan bu fırtınaya savruluyoruz. Hayat telaşının esir aldığı bedenlerimiz, zaman penceresinde bekleyen ruhlarımız… Mahkum. En çok da ruhumuz.

Oysa özgür olmalı ruhlarımız. Yaşamasına izin verilmeli. Mesela titreye titreye gerçek bir aşkı… Yeni bir hayat, yeni bir tat ve yakınlık… Ah o büyüme hissi… İlk defa gerçekten hayata dokunuyor hissetmek… Bir etki yarattığını bilmek ve etkilendiğini hissetmek…

Mahkum ruhumda umuda dair bir iz olduğu ortaya çıktı bu son paragrafta. Aşktan kalmış bir parçaya rastladı düşüncelerim. Tuhaf. Oysa benim sadece demek istediğim bir cümle vardı. Deli gibi söylemek istediğim ama söyleyemediğim. Şimdi söylesem… Sen okur musun? Bilemem. Ama ben söylüyorum.

“Sana sakın bir şey olmasın.”

7 Ağustos 2017 Pazartesi

Saatlermiş akan...

Saatlermiş akan. Zamanın kıyısında tutunduğun dalmış her bir saniye. İlk başta iki elinle, tüm gayretinle. Ardından tek el büyük bir çabalamayla ve beklenen sonuç; düşüş... Parmakların ayrılırken çaresizce haykırırsın, boşa olduğunu fark ettiğin an susarsın. Sadece düşersin. Düştüğünü hissederek, belki de canın yanarak. Dibin nerede kaldığını ne zaman çakılacağını düşünürken bir dal daha karşılar seni. Tutunursun aynı gayretle ama bilirsin yine ayrılacak o parmakların. Engel olamayacaksın.

Saydıkça çoğalanmış günler. İstesen de istemesen de bir bir eskiyen ve geride kalan. Yok olarak can verir, süresi dolduğunda kendi canına kıyar. Kopar gider ve günler çoğaldıkça sen onları saydıkça normalleşirsin. Normalleştiğini fark edersin. Belki büyürsün belki büyümezsin ama asla aynı kalamazsın. Normalleşirsin işte. Herkesten farkın kalmaz.

Zamanmış geçen. Bazen ayların geçtiğinin farkındasındır, kimi zaman ise yıllar geçer fark etmezsin. Dayanılmaz günlere açarsın gözlerini. Ne yataktan kalkmak ne de evden çıkmak istersin. Issız bir köşede kendine sokulmak istersin sadece. Kollarını kendine dolayarak hissizliğini avutmak istersin ama beceremezsin.

Her günün böyledir. Her gün böyle hissedersin ve istemsice sonsuz bir uykuya dalmak, kendi bilincinde huzurla kendi normalliğinle yaşamak istersin. Denize vuran yakamoza, dolunayın parıltısına, gecenin ışıklarına kapılarak mümkün olmayanı yaşayamasan da hayal ederek anlık mutluluklara dalıp gidersin.

22 Nisan 2017 Cumartesi

Ah...


Ah…
Kalabalığın içinde sessizdir yalnızlığım.
Sadece kendine has.
Tek başınalığımla çığlığı basar yalnızlığım.
Sadece kendini duyar.
Ben haykırıyorum ama kimseye ulaşmıyor çığlığım.
Kimse duymuyor.
Sen duymuyorsun.
Ben bile kendime duyuramıyorum aslında.
Duymak istesem de sağır kalıyor kulaklarım.
Olmuyor. Yapamıyorum.
Kendimde sıkıştım, kurtulamıyorum.

Ah…
İlerlemeye çalışıyorum ama çalıştıkça hep geri kalıyorum.
Sana gelmeye çalışıyorum.
Yarıda kalıyorum.
Sen ileri doğru adım atarken,
Benim adımlarım hep geriye doğru yöneliyor.
İstemsizce.
Engel olamıyorum.
Yerimde bile sayamıyorum.
Yakınlaşmaya çalışırken, hep uzaklaşıyorum.
Uzakta kalıyorum.

Ah…
Tutamıyorum, tutunamıyorum…
Ulaşamıyorum…
Deli gibi isterken kendimi kaybediyorum.
Oradasın biliyorum ama ulaşmaya çalıştıkça ben kendimden geçiyorum.
Yerimin ne olduğunu bilemediğimden,
Kör ilerliyorum.
Daha fazla kapılıp, sürüklenmek istemiyorum.

Ah…
Dokunamıyorum.
İmkanım dahi yok.
İmkanların tükendiği belki de hiç başlayamadığı o noktada duruyorum.
Yeni bir imkan oluşturamıyorum.
Kalbime sokarcasına sarılmak isterken,
Kapalı gözlerimin ardından hayaline sarılıyorum.
Ve boşluğa düşüyor seni sarmak isteyen kollarım.
Kendime sarılıyorum.

Ah…
Kapana kısıldım,
Kilitleri açamıyorum.
Görünmez bağlarla donatıldım,
Düğümleri çözemiyorum.
Soğuk zindanlardayım, zincirlerimden kurtulamıyorum.
Boğuluyorum.
Tükeniyor ciğerlerim,
Kokunu içime çekemediğimden,
Nefes dahi alamıyorum.
Yetmiyor hava, kanamıyorum.

Ve sen,
Baksan da,
Görmüyorsun, göremiyorsun.
Bana körsün, bana sağırsın, bana hissizsin..
Yazdığım her şeyin sana olduğunu
Okusan da, anlamıyorsun.
Belki de anlıyorsun ama
Umursamıyorsun.
Senden değil bendeki bu hal sadece benden.
Üzerime gelen bu yaşamdan, kısılıp kaldığım bu bedenden,
İsteyip de ulaşamadığım emellerimden.
Sen sadece zindandaki minik bir yaşam belirtisisin.
Aklımdasın, kanımdasın, ciğerimdesin…
Tek bir nefesle yok olacak kaybolup gideceksin.
Ve ben yaşam ruhumdan çekilip, senin kayboluşunu izlerken
Dudaklarımdan çıkan bir “Ah,” ile geride kalacağım, kendimi işkencelerle donatmaya devam edeceğim.

Yanlış anlaşılmasın sakın.
Ah’larım kendime…

Şarkıda da dediği gibi;
“Kimseye etmem şikayet, ağlarım ben halime.”

17 Mart 2017 Cuma

Beni anlayabiliyor musun?


Kendi bedenine hapsolmuş bir yabancıyım ben. Kendini çok iyi tanıyan ama olmak istediği kişi olamayan biriyim ben. Kendi ruhumda, kendi bedenimde sonsuz eziyetlerde mahkumum. Kabullenmiş bir halde.

Mahkumiyetim kusursuz ve hürriyet artık imkansız. Kanıksamışım ben bunu. Bu yüzden hayallerim bile hep bir mağlubiyete gebe. Hep bir yarım, hep bir yaralı. Çünkü ruhum yaralı.

Hep bir onaylanma çabasıyla geçti hayatım. Düşüncelerime, hislerime aldığım her olumsuz yanıt beni geriye düşürdü. Vazgeçirdi. İlerleyemedim. Galiba ilk yarayı ben burada aldım. Kendi istediklerime sahip çıkamayarak ruhuma ilk kesiği ben attım.

Her kesik darbesinde hayallerime değil dayatılan kimliğe sığındım. Hatayı da burada yaptım işte. Hayır, diyemedim. Yeter, durun. Ben bunu istemiyorum. Benim istediğim bu değil. Diyemedim, işte. Dilim varsa da söylemeye, dökülemedi kelimelere.

Söyleyemediğim her kelime deriye batan kıymık gibi kalbimde bir ukde oldu. Orada işte hep can yakıyor. Hep hissediliyor. Varlığını biliyorum ama çıkaramıyorum. Bir yerden sonra alışıyorum ama öyle bir an geliyor ki artık hissetmiyorken, varlığına alışmışken yeniden hissetmeye başlıyorum. Bu sefer daha acı daha keskin. Ölesiye perçinleniyor kalbimde ama yine çıkaramıyorum. Kısır döngünün alası… İlerleyememenin, hapsolmuşluğun bariz kanıtı…

Hayat akarken, yaşın ilerlerken, bedenin artık yaşlanırken ruhunun devam edememesidir bu. Çünkü ruhun başkasının hayatını yaşıyormuş gibi hissediyordur. Bu istediği hayat değildir ama yapacak bir şeyi de yoktur. Bu yüzden o isteğiyle kalır, devam edemez. Benimki de ilerleyemiyor maalesef. Kendimi kendime kırdırıyorum. Kendime yazık ediyorum. Kendim olmama en büyük engel bendim ve hala da benim. Bana dayatılan her şeyi kabul etmekle kendime karşı en büyük günahı ben işledim.

Başkalarının olmamı istediği kişi olmaya çalışırken kendi istediğim kişi olamadım mesela ve en derin yara da bu aslında. Çok kanadı ruhum ama ben kanattım. İyileşemedim. İyileşmeye çalışırken bocaladım.

Kanayan ruhumu bazen teselli ettim. Bazen de teselli edildim. Ne kıymık battı o zaman ne de o ukdeler hissedildi. Ama bir yerde teselli bitti. Tesiri geçti. Yine aynı oldu her şey. Puf, geri geldi hapsolmuş ruhun bedbaht hali.

O teselli zamanlarında hissettiğim özgüvenle, takdir edilmişlikle ilerletmeye çalıştım ruhumu ama o da bir yere kadar inandı buna. Öyle bir hale geldi işte. Öyle bir hale getirdim ruhumu. Kendimi.

Bir insanın kendini köreltmesinden daha acı hiçbir şey yok. Kendinden vazgeçmesi, hayallerinden, gayelerinden… Çabalamamak ve en önemlisi kabullenmek yıkılışın zirvesi… Hani diyorlar ya Osmanlı bile böyle çökmedi. Gerçekten de böyle.

İçimden direnişle, Anka Kuşu misali küllerinden doğan Türkiye Cumhuriyeti çıkar mı bilemem ama şöyle bir bakınca o da olası değil. Bu yeniden doğuş bile bir yere kadar gidiyor. Baksanıza halimize. Bir kandırılmışlığın içindeyiz. Kimimiz ise eşiğindeyiz. Hala kıymığın battığı kimseler, direnenler var ama durduramadıktan, engel olamadıktan sonra neye yarar? Öğrenilmiş çaresizlik… Kabullenilmiş çaresizlik…

Girmek istemediğim konular bunlar. Geri döneyim. Ne diyordum? Yıkılış… Çökme… Enkaz… Kaos içinde ait olmadığı bir hayata mahkum bir ruh…

Zaman hiç geçmemesi gereken bir yerde geçiyor. Günler geçtikçe ellerim birer birer boşalıyor. İstiyorum ki tutsun bu boşalan ellerimden biri. İstiyorum ki kaldırsın beni düştüğüm yerden. Benliğimi hatırlatsın. Gerçekliğimi… Bana kim olduğumu ne olduğumu hatırlatsın. Belki de yeniden öğretsin. Zira ben unutmak üzereyim. Ne kadar acı değil mi? Bunu bile hissedemiyor gibiyim. Acıyorum, kanıyorum ama hissedemiyorum. Bomboşum. Dolamıyorum. Tamamlanamıyorum.

Oysa kaç kere tutuldu ki zaten ellerimden? Kaç kere hissettirildi ki ben olduğum? Bunu yapan hep ben değil miydim? Kendime güç veren ve bu güçle uzun süre dayanan… Kendi ateşlediğim fitille yükseklere uçup sonra dengesizce yere çakılan? Evet, bu benim. Merhaba, sizlere. Merhaba, bunu okuyan değerli kişi. Beni anlayabiliyor musun?